O Autorce i o Nas.

 Witam. Nazywam się Zosia, bloga stworzyłam z myślą o osobach, które tak jak My kiedyś borykają lub borykały się z glejakiem. Badam glejaka ankietami, które wypełniają chorzy i ich rodziny. Będę chciała tu kiedyś wrzucać historie chorych osób. Być może, odrobinę pomogę- choć kilku osobą. Prywatnie od lat pracuję w handlu, mimo licencjatu z kosmetologii. I obecnie nauki dwóch niezwiązanych ze sobą ścieżek. 



Fotka by Krystian A. 


https://buycoffee.to/glejaktonietak


Glejak jest to grupa nowotworów ośrodkowego układu nerwowego wywodzących się z komórek glejowych. Jak podaje wikipedia.  Źródło; https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Glejak



Prywatnie i Nasza historia.

Fotka; Zdjęcie własne

Mam 23 lata. 6 miesiące temu, w wakacje po 20 miesiącach,  walki z glejakiem wielopostaciowym odszedł mój mąż- Marcin. Zaczęło się bólami głowy, od dziecka je miał. W dzieciństwie też uraz głowy. Marcin od zawsze płakał, z bólu zatok, nikt nie zrobił mu wcześniej rezonansu. Mówili zatoki, migrena etc. Lata później pracując w branży transportowej zemdlał, również nie zrobiono TK. W pewnym momencie mówił, że długo nie pożyje, skąd? Nie wiadomo? Jakiś czas później poznał mnie, znaliśmy się 6 miesiecy, ,,kręciliśmy ze sobą”, aż tu nagle upadek na przystanku, Marcin poczuł zapach spalenizny. I się przewrócił. Jak się później okazało to był atak padaczki. Następny epizod miał miejsce ok. Tydzień później- afazja, bełkot. A także, utrata świadomości i pamięci do imion współpracowników. Po tym wydarzeniu, gdy tylko się przyznał, wysłałam go do lekarza- wyniki badań książkowe. Rozpoczęłam szukanie MRI- prywatnie. I tak na początku lutego wyszło, że w lewym płacie skroniowym jest guz wielkości mandarynki. Potem operacja i standardowy protokół, do czasu pierwszej wznowy. Później już były próby wszystkiego. Nawet tych najdziwniejszych ,,terapii”. 


Zapraszam do Naszej przestrzeni! 

Z


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej