Wsparcie ,,gapiów” w żałobie.





 Hej! Dawno mnie nie było. Korekta postów, a poza tym nawał obowiązków. Ale już jestem, wróciłam ze zdwojoną siłą… i przekonaniem, że to co robię jest dobre. 

Żałoba, dla gapiów w social mediów, i otoczenia kończy się po paru miesiącach, lub wraz z pogrzebem. Gdy po dłuższej chwili dodajesz fotę zmarłego, smutne posty, od razu leci lawina; czas leczy rany, jesteś jeszcze młoda, ułożysz sobie życie, ile można trwać w żałobie, nie mówiąc już o tym jak to żałoba nie jest na pokaz, no nie jest, ale jak odszedł ktoś dla Ciebie ważny, to oczywiste że tym żyjesz, że każdy przeżywa żałobę inaczej, i że mając wolną wolę i własny profil w SM wrzucasz tam, co czujesz i CHCESZ. Ludzie, znajomi, i każdy jeden kto nie doświadczył żałoby, i straty kogoś kogo kochał, myśli że trywializujesz, wyolbrzymiasz. A tak nie jest, bo my osoby w żałobie i każdy kto kochał prawdziwie, mamy różne stany i etapy żałoby, od wdzięczności za czas z osobą, po mega złość, że to spotkało Naszego bliskiego. Otoczeniu zaś wydaje się, że pare miesięcy, klik i wrócisz do życia sprzed, z tym że Ty już z ,,nowymi” doświadczeniami, nie będziesz tą samą osobą… 

Niektórzy z Nas, mogą znaleść też pasje, kontynuować misje ukochanej osoby, albo zmienić kierunek studiów, czy nawet dotychczasowe życie. Nie da się wymazać z pamięci kilku miesięcy, a w niektórych przypadkach kilku lat. A życie z osobą która jest zdrowa, otrzymuje diagnozę, jej ciało się zmienia i nawyki, ma luki w pamięci, napady obsesyjnego jedzenia, jeszcze większa masa ciała, czasem agresywne zachowania i jak w WIELU (bo pamiętajcie) są odstępstwa, przypadkach, zjazd w dół; stopniowy lub gwałtowny stanu zdrowia… 

 Takie przeżycie to gigantyczna trauma okupiona stresem, i słowami lekarzy którym się ufa i do których przychodzi aby zostać wyleczonym, a tu od samego początku skazują Cię na porażkę i, że za wiele się nie da, od 30 lat. Do tego ciąglę nerwy o wznowę, kolejną dolegliwość. To istny rollercoaster. Nie mówiąc już o pieniądzach, bo to kolosalne kwoty, ogrom leków, wizyty prywatne, często suplementy i inne. Na to nikt nie jest przygotowany, choć dorzucę Wam ciekawostkę ja Nas utrzymywałam z 1,25 etatu. I opłacałam wynajem, życie, i lekarzy. Da się? Da się. Choć nie powiem rezygnowałam z siebie, na każdym kroku. I w pewnym momencie pomogłam sobie zrzutką, fundacją. I pomimo dumy, wstydu, etc bardzo polecam zorganizować coś takiego. To naprawdę pomaga. Proszenie o pomoc to nic złego, to wyraz siły i chęć walki. 






                                              






(A Tu porównanie osoby sprzed diagnozy, do osoby w leczeniu, po sterydach, i chemii) 

Zosia 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej