Nie kloszard, glejak

 

(Obrazek własnego autorstwa)


Ile razy zdarzyło Wam się usłyszeć o kimś bardzo nieprzystępne teksty; o kimś kto jest ubrany niechlujnie, odstaje od kanonu. Ile razy osoba widocznie chora jest dyskryminowana? Oj wiele razy. Czy ktoś reaguje? Zazwyczaj nie, bo po co. Albo wróć, garstka. U Nas też zdarzyło się kilka patologicznych sytuacji. 

W dzisiejszych czasach mimo wielu bohaterów ludzie XXI wieku zostawiają innych w chorobach. Zastanawiają się jak to jest żyć z chorym pod jednym dachem, albo jak to kiedyś usłyszałam wprost ,,To Wy się w ogóle bzykacie?”                                                                       No serio? I jeszcze rozumiem gdybym miała z pytającym bliską vel przyjacielską relacje, ale to był ktoś kogo kilka razy na oczy widziałam.                                         Pamiętam kiedyś przyjechała do Nas karetka, jak M miał atak padaczkowy, i pana ratownika bardziej interesowała różnica wieku między Nami, jak stan zdrowia pacjenta. Innym razem będąc na onko w większym mieście pan ochroniarz do mojego nieogolonego męża powiedział ,,wypier… stąd menelu”, no to gdy M mi o tym powiedział, to chyba się domyślacie jaka była jazda. Podeszłam natychmiast gościa uświadomić, że to pacjent i mój mąż, natychmiast przeprosił. Ludzie często nie zdają sobie sprawy, że ktoś kto zrobił właśnie pod siebie, jest brudny, splątany, nieogolony albo miesza słowa i mówi niezrozumiałym językiem, to nie pijany osobnik, a osoba chora neurologicznie choćby jak na tym blogu to na glejaka. Ludzie często myślą, że padaczka to upadek na podłogę, wygięte ciało i piana z ust, a nie afazja i utrata pamięci/ świadomości.                                             Dlatego też piszę tutaj, może całego świata nie zbawię, ale chociaż jedna osoba będzie może jak człowiek i z godnością potraktowana. 

                                                                          Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej