Padaczka na tle miłości

 

Hej! Dzięki Wam za moc wyświetleń. Jeśli chcecie możecie też zrobić jakieś ,,Share”, będzie mi bardzo miło. Dziś co nieco opowiem Wam o tym, jak my radziliśmy sobie z atakami padaczki, tak się składa że M. miał je od początku diagnozy, one sprawiły że zaczęliśmy szukać. A z racji, że wiele metod niekonwencjonalnych, o czym też napiszę innym razem, przerabialiśmy to poprzez dane Nam narzędzia mieliśmy sprawdzać i obserwować w jakich sytuacjach są padaczki.  I tak się stało, że w naszym przypadku pojawiały się jako odpowiedź na bodźce wspomnień o dzieciństwie i myśl o kontakcie z pewną toksyczną osobą z rodziny od męża co nie dawała mu żyć, Nam tymbardziej. A jak ja sobie z tym radziłam? Z padaczką u męża? 

Powiem, Wam że ja dużo rozmawiałam i rozmawiam z ludźmi, którzy borykają się z tą chorobą. Wśród bliskich i przyjaciół jest osoba, co żyje z glejakiem IV aż 6 lat. Znam i takie co 7,8 lat żyją, a nawet i 10-12, a są w 100% sprawne, ale o tym innym razem. 
W każdym razie moja serdeczna koleżanka, przyjaciółka walcząca z glejakiem zawsze wspominała, że podczas ataku zero paniki, tylko łagodnie mówić i być blisko, i tak się składa że ja przy M robiłam. Zawsze siadałam obok Niego, i się przytulałam. Mówiłam, że jestem obok i to tylko atak i zaraz mu przejdzie, a ja jestem blisko i zawsze będę, bez względu na wszystko. I tak potrafiliśmy sobie posiedzieć kilka minut, i M był jak nowo narodzony, jeszcze pytałam go czy potrzebuje relanium albo szklanki wody, po tym ataku. A potem wszystko wracało do normy. Chociaż był czas, gdy M. miał coś na kształt wizji, ale i omamów. Myszy na suficie, umierająca kobieta w naszym łóżku, a także stany lękowe (był zabezpieczony przez psychiatrę) i wtedy nic mu tak nie pomagało jak przytulenie się do swojego kota- do mnie, pamiętam do dziś jak się tulił, mało na głowę mi nie wszedł. Ja momentami się budziłam w nocy i Jego, sprawdzałam czy wszystko jest ok. Po czym dalej  szliśmy spać. M nie miał łatwego życia, wręcz traumatyczne, a ja robiłam wszystko by dostał ode mnie miłość za wszystkie czasy. I nie byliśmy idealni, nie raz się pokłóciliśmy, albo wszystko dookoła latało, my po prostu szybko sobie wybaczaliśmy. I umieliśmy się śmiać. Nasz duet wszystko obracał w żart.
                                                                  
                                                                       Zosia

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej