Tło pełne planów

 


Hejka! Dziś temat drażliwy. Temat bardzo dla mnie bolesny, temat który gryzie od początku choroby i nad którym gdybam non stop. Płodność, zdecydowanie się na potomka, gdy wiemy o diagnozie. U Nas od kiedy się tylko poznaliśmy były rozmowy na temat dzieci, rodziny. Każde z Nas miało przykre doświadczenia z własnego dzieciństwa, więc od zawsze snuliśmy plany na temat Naszej ,,Idealnej Rodziny”, myśleliśmy nawet, aby wyjechać do Hiszpanii i tam żyć, zdala od dziadostwa, gapiów, dawnych prac, od tych pożal się znajomych, choć było też wiele rzeczy np. Zloty, prawdziwi przyjaciele, coś co Nas tu trzymało. Lubiliśmy podróżować, dlatego przed chorobą mieliśmy objazdówkę z ładunkiem, po 8/9 krajach. Mało brakowało, a bym nie pojechała bo ,,bliscy” oczywiście najlepiej wiedzą co człowiek powinien, i jak, a już co ludzie powiedzą to już w ogóle… a więc… podczas tej podróży zbliżyliśmy się do siebie, już wtedy były rozmowy że będę narzeczoną, byłam przeszczęśliwa. Zdążyliśmy już nawet powybierać imiona dla naszych dzieci.  W tamtym czasie borykaliśmy się z pożyczonym autem, tzn myśmy pożyczyli komuś… i to od jazdy po to cholerne auto wszystko się zaczęło, objawy etc. A gdy już wyszło, że jest guz wszystko potoczyło się tak szybko. M. pojechał ponad 100km ode mnie, tzn ja go zawiozłam. Spakowałam. Sam słuchał tych lekarzy, diagnoz, że pare miesięcy może tygodni i pod ziemię. A ja? Pracowałam, promowałam zrzutkę i byłam z M na łączach odwiedzając go co jakiś czas… tylko tyle mogłam, jak się okazało nie miał ubezpieczenia, ani wypłaty… bo zgubił umowę. A ja; uznałam że na pewno będzie dobrze, że na pewno wytną mu to w cholerę i pójdziemy do przodu razem, tak jak planowaliśmy. Czułam wtedy, że położymy kres tej sytuacji. Ale nie tak jak się stało… 


A u Was kochani, jak to było z planami? Co lubiliście razem robić?                                                                           Z.

Zdjęcie z prywatnego archiwum          

https://buycoffee.to/glejaktonietak


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej