Zwierzęta w chorobie


 Mówi się, że one czują. Czują, bo są mądre i mają zrozumienie, nie raz większe niż nie jeden człowiek. 

A jak jest z gadami? Z gadami? Tak bo mieliśmy gady, tzn. Dalej mamy gekony lamparcie, wówczas 2, obecnie 1. Uśpiłam jedną w wyniki jej choroby.  W każdym razie w temacie gadów Nasza ukochana S.-ka, bo to jej imię zawsze spała z moim M. Zawsze gdy ja szłam do pracy, to M. Zabijał czas snem. I brał do łóżka gekona. Tak też się stało, on szedł pod kocyk, a ona przy Jego ciele się grzała lub przy twarzy. Zawsze obie łagodne. Nigdy go nie ugryzły. To ja zawsze sprzątałam im terrarium, podawałam leki, to mnie ta chora gadzinka gryzła. Męża? NIGDY. Czy to przypadek? 

Gdy mój mąż, jako mój narzeczony nie mieszkał jeszcze ze mną, miał psa w domu. Ten pies zawsze z nim leżał. Albo pod jego łóżkiem, albo z nim. Pilnował go. 
Gdy gdziekolwiek pojechaliśmy gdzie były zwierzaki, do M leciały pierwsze. Zawsze całe skupisko przy nim. On miał w sobie tę magnetyczność, to coś. Może Jego ja, Jego wnętrze wołało w chorobie o wsparcie? Bardzo możliwe. Jednego nie mogę pojąć dlaczego on, dlaczego chodzącego Anioła nie ma wśród Nas, on był taki dobry. Miał mnóstwo marzeń, mieliśmy ich całą masę, to boli ten brak, to wszystko… 
                                                                     Zosia

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej