Lęk separacyjny w chorobie
Hej! Dziś temat, który może kojarzyć się głównie z dziećmi, ale jak widać może też dotyczyć dorosłych. Tak jak dziecko, które idzie do żłobka, płacze, gdy rodzic je zostawia, tak osoba onkologiczna gdy zostaje w domu, może czuć lęk i chęć nasycenia się miłością i obecnością osoby bliskiej. Gdy ja wychodziłam do pracy, a wtedy ro ja Nas utrzymywałam, mój M kładł się na MOJĄ stronę łóżka, ubierał MÓJ polar, i jadł z pełnej lodówki, to co JA najbardziej lubiłam. Był czas gdzie ja się denerwowałam, że wszystko ma dla siebie, a bierze to co moje, dziś już wie jak bardzo chciał nadrobić wspólny czas. Dziś wiem, że chciał wchłonąć na maksa jak najwięcej miłości mojej, bojąc się przy tym porzucenia i samotności. Pamiętam, jak kiedyś miałam ,,manie” siedzenia po pracy, w telefonie i scrollowania facebooka bez celu, potrafiłam przesiedzieć tak i pół godziny, a dom miałam 5min drogi od pracy. Stąd też, M kiedyś zapytał czy ja się z kimś nie zapytam. Do dziś pamiętam jak się śmiałam z tego, ja rozładowywałam napięcie siedząc i ,,zbijając bąki”, a jak widać on biedny dorobił sobie ideologii. Szybko wybiłam mu podejrzenia, i sam się przekonał prawdy, bo po powrocie do domu, nie raz potrafiłam nad zupą siedzieć z telefonem…
Jeśli chodzi o te separacje i lęki, to przypomina mi się jak zawsze razem gotowaliśmy, coś sobie pomagaliśmy, mimo sporej różnicy wieku i tego, że M mógłby być moim ojcem, to ZAWSZE byliśmy we wszystkim razem, od pomysłów i tych najgłubszych, po chodzenie do łazienki. Tak ja i on nigdy, nie mogliśmy się nagadać. Jedno siedziało w łazience i robiło swoje, a drugie obok i sobie gadaliśmy. On zawsze robił wszystko by być mimo choroby, i deformacji ciała, zawsze dla mnie najlepszym mężczyzną, ja mimo stresów, i napięć, a także ciągłego niewyspania starałam się choć raz na jakiś czas umalować i pokazać mu się jako atrakcyjna kobieta. Byliśmy niesamowici. I ja będe dalej, za Nas dwoje.
Zosia
https://buycoffee.to/glejaktonietak
Komentarze
Prześlij komentarz