Ślub w chorobie?- prawnie

 

Hej! Dziś będzie o ślubie w chorobie. Wiele osób, z autopsji, wiem że odradza ślubu, z osobą chorą. ,,Na co Ci chory i niesprawny?”, ,,Daj mu w spokoju chorować!” ,,Nie stać, Cię na coś lepszego?”, to akurat chodziło, za mną w chorobie M od zawsze.  A prawda jest taka, że ludzie różnie postępują, a serce nie sługa. 

Gdy Twoja ukochana osoba, jest operowana, staje się niepełnosprawna, dozna uszczerbku na zdrowiu, albo zostanie kaleką w wyniku wypadku, Ty jako ,,nie rodzina” nic nie możesz. Oczywiście są wyjątki typu pełnomocnictwa notarialne, ale kto zdrowy teraz je pisze? I po pierwsze PEŁNOMOCNICTWO LICZY SIĘ ZA ŻYCIA, no i można też je wycofać, ba jak zostanie ubezwłasnowolniony Wasz bliski, to też może ono być nie ważne i macie guzik z pętelką. Poza tym nie wszędzie i nie zawsze przejdą w/w dokumenty. Przykładem jest śmierć, a gdy partner Nam zdaje ostatnią wolę, abyśmy ją  wykonali, chce konkretne wymagania choćby w temacie pochówku, a nie spisał ich wcześniej to jesteście mówiąc otwarcie w dupie. Bo do notariusza choremu m.in na tytułowego glejaka  można iść, ale nie w przypadku gdy chory  nie kojarzy podstawowych faktów. Nie wie w jakim mieście się urodził albo co gorsza; jak sam się nazywa. Kolejna sprawa i dość delikatna, ale na czasie to pieniądze. Gdy partner ma długi, a Wy nie chcecie ich przejmować, musi być intercyza u notariusza, jeśli chory, ma przy chorobie regres świadomości, to też jesteście w dupie. Bo albo się nie hajtniecie, albo będzie Was ganiał komornik. I co najlepsze w przypadku, jak było u mnie , i który wylewałam już wiele razy tutaj; gdy Partner ma kijowe relacje rodzinne, chce abyście zrobiły pogrzeb, a nie jesteście rodziną to nie spełnicie tego, ba nawet nie zostaniecie poinformowani o śmierci, a jak złośliwi krewni to zadbają o brak pożegnania, lub poinformowania Was gdzie leży etc. I nie, nie piszę tego jako poradnik ,,oskubania kogoś”, daje Wam narzędzie jak osoby kochające, mogą być kilka kroków przed chciwą rodziną, jak mogą zrobić coś dla swojego związku, aby go przypieczętować. I co najważniejsze, gdy partner osoby chorej, jest ofiarą i workiem treningowym rodziny partnera, to dzięki temu wpisowi chce, aby wiedział jak iść po swoje i rozgonić toksyka w pare minut. Bo to partner, kochający człowiek jest numer 1- czy to u lekarza, czy w urzędzie i nie tylko, a nie krewny z powichrowaną psychiką i przerośniętym ego na punkcie spadku i oczerniana Was. Na koniec dopiszę jeszcze polecam mimo ślubu papier z upoważnieniem od notariusza, bo macie wszystko wtedy załatwione, możecie partnerowi wszędzie pomóc, a w/w mogą Wam naskoczyć. 

                                                                               Zosia 









https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej