Stres, a Wznowa?

 

(Obrazek własny) 


Hej! Temat ten ,,męczył” mnie od dawna. Wczoraj dowiedziałam się o wznowie dobrej koleżanki, również nowotwór w głowie, lecz nie glejak. Wczoraj rozmawiałyśmy o tym, jak stres wpływa w nowotworach, ostatnio też wymieniłam na ten temat parę słów z Pawłem, który prowadzi własną stronę na Social Mediach. Dodatkowo na praktykach we wspólnotach były podobne tematy, ale na zasadzie nowotwór, a ciągi, skoki dopaminowe, stąd też mój wpis. 

Od kiedy pamiętam mój M był bardzo uparty, lubił mecze i transmisje z tematyki okołokryminalnaej. To drugie to ja też, więc gdy tylko rozkręcił się aby pod nosem sypać łaciną, potrafił dostać afazji. Zdaje sobie sprawę, że dostarczał sobie w ten sposób dopaminy i nerwa. Były też momenty, gdy Jego traumatyczne dzieciństwo wracało we wspomnieniach pełnych lęku i płaczu, co sprawia że jestem niemalże przekonana że relacje około rodzinne, i właśnie to cholerne dzieciństwo odcisnęło piętno na Jego zdrowiu. Zawsze gdy zaczynał choćby na terapii powyższe tematy, czy to wspominał o  pewnych osóbach z otoczenia doznawał szoku, afazji i się trząsł. Dziś wiem, że kryminały i sport dawały mu dopaminę, a później w połączeniu z lękami zabiły, nigdy tego nie chciał skończyć, tak jak i innych rzeczy, a we wznowie, to już działał jak ,,narkoman na głodzie”, stąd też mam wrażenie, i nie raz się złoszczę, bo gdyby dał na wstrzymanie to MIAŁABYM MĘŻA, Znam wiele historii glejakowych, z niektórymi bliżej się zaznajomiłam. W wielu z nich występuje podejrzenie stymulacji układu nerwowego, czy to temat toksycznej rodziny, i wiem jedno; Choć to co ja znam to garstka, na przestrzeni lat i całego świata, jeśli chodzi o te historie. Gdyby jak jakiś drobny ułamek chorych zmienił życie, radykalnie odciął co poniektórych, jak próbował pod koniec życia, gdyby poszedł w siebie. I poczuł to… to BY ŻYŁ, na pewno dłużej. I jestem o tym przekonana, bo smutne było to jak pewne bodźce zabierały mu głos, sprawność i go tłamsiły. 

                                                                               Zosia 


https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej