To (nie) PRZYPADEK

(Foto własne, zrobione przez uczestnika)


 Hej! Wyobraźcie sobie, albo i nie, że miałam ostatnio myśli że rocznicę ślubu, Naszą pierwszą będę hucznie i niepowtarzalnie świętować. Poszłam pewnego dnia do M na grób i ,,rozmawiałam” z Nim.  Prosiłam o życiowe szanse, aby mi podsuwał, i nagle dostaje wiadomość na messengerze, od mojej koleżanki, z propozycją występu na evencie. Nie mówiąc, o tym że event był kosztowny, i tak się wszystko ułożyło że mogłam tam wejść. Poczułam, że to znak od M. Uznałam, że opowiem o czuwaniu zmarłych nad Nami, o tym jakie znaki Nam dają. Dorzuciłam do tego jeszcze jeden temat. I 3 dni przed skapnęłam się, że… event przypada na NASZĄ PIERWSZĄ ROCZNICE ŚLUBU. Wyobraźcie sobie teraz, że to wydarzenie, odchorowałam, ale oczyściło mnie wewnętrznie i spowodowało, że wiele zmieniłam w swoim życiu; pracę i zakończyłam pewną znajomość.

W temacie tej znajomości napisze, że człowiek miał w DUPIE moje NIE, i ciągle emocjonalnie próbował się dobierać. Zasypywał mnie prezentami, a ja dusiłam się w tym. Moje ciało mówiło NIE, krzyczało, ja miałam odruchy wymiotne, potem wszystko gdzie on chciał coś dla mnie zrobić kończyło się fiaskiem od losu, gdy u M zapalał na grobie świeczkę świeczka gasła, nie odpalała się, wręcz nawet raz spadło wieczko Nam pod stopy, gdy rozmawialiśmy. Dziś już wiem, że ON SIĘ MNĄ OPIEKUJE I CZUWA. I jeśli kochaliśmy kogoś mocno i byliśmy dla Niego ważni, z wzajemnością to dalej jesteśmy tylko dzielni Nas więcej, ale kiedyś ich ujrzymy. Wiecie? Wierzyć mi się nie chce, ale po tym co się wydarzyło wiem jedno, IDĘ PO SWOJE! ♥️🦋 

                                                                             Zosia


https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej