Bo oni czuwają, na dobre i na złe.

 

(Foto własne z galerii i własnej Twórczości)

Hej! Dziś z racji imienin, chciałabym poruszyć temat, będący ze mną od zawsze; życie pozagrobowe, znaki, czuwanie ICh. Nie wiem jak Wy, ale ja zawsze wierzyłam w to co kontrowersyjne, niewidzialne. Często. Miałam sny gdy ktoś odchodził, i ta osoba serio odchodziła. Tak, więc byłam przyzwyczajona. I jestem. Ja zawsze wierzyłam, M był sceptyczny… ale gdy rozmawialiśmy o śmierci mówiłam, że ma mi dać znak. Gdy wychodziłam w czasach hospicjum u Niego i on tak dziwnie oddychał, obiecałam mu, że wrócę następnego dnia. Siedziałam i spałam z Nim po 12h, tak jak każdego dnia. 

Gdy wyszłam od Niego, w nocy (prywatnie mieszkaliśmy w wynajmowanym pokoju, na 20m2, zamknięte drzwi i okna wówczas były) poczułam chłód, i że ktoś się do mnie dobiera. Uznałam, że może mam halucynacje z przemęczenia i przełożyłam się spać na inną pozycje; jakie było moje zdziwienie gdy kładąc rękę pod poduszką, poczułam zimną dłoń we własnej dłoni. Powiedziałam tylko, dziękuję kochanie. Rano wstałam bardzo spokojna i chwile później telefon, od lekarza z hospicjum. Marcin odszedł, już go nie było. Czytając serię dr. Michaela Newtona możnaby rzecz, że parę godzin przed odejściem dusza potrafi być poza ciałem, po śmierci jest także do x dni. Te dni z kolej różnią się; w zależności kogo się słucha, czyjej teorii, badań… W każdym razie mnie seria Dr-a bardzo pomogła psychicznie. 

Gdy parę miesięcy po śmierci, zmywałam naczynia i płakałam za M, talerz spadając ze zmywarki, złamał się na pół w locie i zawadził moją nogę. Pewnego dnia zaś, gdy na praktykach nie udało się załatwić mi tylu godzin, ilu chciałam poszłam nad Jego grób się wypłakać i następnego dnia dostałam propozycji kilka, w każdej z nich powtarzało się imię psycholożki, które było dla Nas obydwojga bardzo znaczące. Zawsze gdy proszę męża z serca, to tak wiele dostaje, nawet głupie miejsce parkingowe w Centrum stolicy. 

Mieliśmy raz na uczelni bardzo durny przedmiot, i egzamin, nie mogłam się skupić, a chciałam zdać w cholerę… Gdy dostałam kartkę do ręki mało skóra na tyłku mi nie ścierpła… Jak się okazało później nie tylko mi. Siedząc nad kartką błagałam o pomoc z zaświatów, gdy nagle moja intuicja podpowiedziała mi; ZAZNACZAJ WSZĘDZIE B. I tak, zdałam. Tym oto sposobem. Myślę, że to nie są przypadki, nie za każdym razem gdy proszę. Bardzo wierzę, że to musi być on. 

Na początku, nie mogłam sobie poradzić po stracie, i za każdym razem gdy kładłam się spać, czułam, że on się troszczy i mnie przytula. Nie raz tak miałam. Dlatego wiem jedno- oni są i zawsze będą- bez względu na to co my uważamy i czy wierzymy. Oni wiele razy Nam pomagają, gdy już jesteśmy w apogeum załamania nerwowego. I gry nie dajemy sobie rady, my mamy misję tu jeszcze, coś do zrobienia, a oni w tym będą Nam pomagać, z tej drugiej strony. 

                                                                           Zosia


https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej