Moja przemiana dzięki Niemu

 


Kobieta, z czym się kojarzy? No na pewno powabna, zadbana, mądra. Oczywiście uśmiech od ucha do ucha. Zna swoją wartość, za byle czym się nie obejrzy. Tak się przeważnie mówi. O dziwo w dzisiejszych czasach często słyszy się o kobietach, jako ofiarach przemocy. Zapuszczona, włosy nieuczesane, je byle gówno, nadwaga. Do tego siłownie widziała lata temu… Do tego skupiona wedle piramidy potrzeb na podstawowych rzeczach, co uniemożliwia jej samorealizacje i zadbanie o siebie; albo przesadnie; operacje plastyczne i nie tylko… napąpowane usta, zrobione ciało na wierzchu etc. 

Ja byłam kobietą zahukaną, całe lata bijącą się z otoczeniem o możliwość bycia sobą, o święty spokój, o możliwość zdania się na los; w stylu pierdole oceny, co nie są miarą wiedzy, po prostu korzystam z życia bo jestem młoda i tych lat nikt mi nie zwróci. Tak powinno być, ja walczyłam i lawirowałam między udawaniem, że jest wszystko ok i byciu wystarczającą (nie dla siebie, lecz świętego spokoju), a funkcjonowaniem, aby żyć mimo braku siły i ataków z każdej strony. Była depresja, była nerwica… i nie tylko. W miłości? Narcyzi, odrzucenie, wiecznie niezdecydowane czego chcą prototypy mężczyzn. Wieczne lata walki o przetrwanie, choć wyniki badań były perfekcyjne, a ja co raz silniejsze objawy i bóle psychosomatyczne. Miałam też masę marzeń, w tym auto które uratowało mi życie- tak, bo za każdym razem w kulminacji emocji i obojętności identyczne przejeżdżało. Dziś wiem, że to nie przypadek. Parę lat później kupiłam takie, od 4 lat jest ze mną. Jeżdżę  nią na zloty, kilka lat temu zepsuła się, i zabrał mnie na zlot takim autem mężczyzna- dzięki któremu ten blog powstał, i którego to życie od dziecka nie oszczędzało. Tak więc, jako kobieta zahukana, ktoś po raz pierwszy szczerze mnie zobaczył i okazał mi serce. Od pierwszego spotkania zaiskrzyło, potem były następne… mieliśmy plany… a potem ten jebany glejak wszystko spierdolił… Od początku rezonansu tłumaczyłam sobie, że to się skończy… bo to chwilowe i u Nas będzie tylko lepiej. Że to naczyniak, jakiś oponiak, cokolwiek,że wytną. Będzie pięknie, jak wcześniej… po hist pat, tonie leków i parszywej chemii już było co raz gorzej, to nie był ten sam człowiek. Nie raz się zastanawiam, czy powinien tą chemie brać… 

A jak u Waszych bliskich było? Co uważacie o chemii? 

            https://buycoffee.to/glejaktonietak

                                                                Zosia

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej