11 miesięcy bez Ciebie…

 

(Obraz własny) 

11 miesięcy temu wstałam podejrzanie spokoja, wtedy odebrałam telefon ,,[…] Dzwonię, ze smitną informacją. Pan Marcin Z… odszedł.” Uznałam, że to falszywy alarm… tak, WYPARŁAM. Zadzwoniłam tylko do zastępcy kierownika, że mąż mi zmarł, i … dopiero po krótkiej chwili, dotarło do mnie co się stało. Popłakałam się i pojechałam z Nim się żegnać. Nie pamiętam drogi. Pamiętam jak trzymałam go martwego za rękę. I czułam tę obecność, a może tylko sobie tłumaczyłam… Jego już tam nie było, wiedziałam że nie cierpi. Wiedziałam, że przyjdzie pora na pogrzeb, i batalię z Jego rodziną, bo tylko do tego byli zdolni, jeszcze w trakcie choroby. Pamiętam też długie negocjacje ze znajomymi i rady od nich. W ogóle to był dziwny i pojebany czas. Pamiętam mało, pamiętam że wypierałam i myślałam, że będzie z górki, bo przeszłam żałobę w chorobie, a tu taki wałek, że dopiero się zaczęło. Teraz po 11 miesiącach wiem jedno, jak ważne być widzianym przez kogoś. Jak ważne mieć kogoś kto za Ciebie da w mordę. Ja nie mam takiej osoby, bo 11 miesięcy temu mi umarła, a 31 miesięcy temu życie Nam się rozwaliło z powodu choroby. Dziś pracuję z osobami chorymi, ALE mimo szczerej sympatii, wracam do domu gdzie mam zdrowych bliskich, a nie siedzę jak wcześniej w nerwach, i nie czekam na postęp choroby. I tak wiem do dziś dzień, że są tacy co żyją lata, i z 4, znam przypadki co żyją 10-11 lat. I więcej. I nie umiem, przestać trzymam kciuków i udostępniać zbiórek z glejakami, nie umiem nie zjebać obcej osoby, za pytanie o stan zdrowia kogoś kto ma zbiórkę- bo co jeśli to prześladujący bliski, jak było u Nas. I nie umie nie tłumaczyć osób, co doświadczyły glejaka. Czasem się nawet odgrażam, że gdyby kolejny mój partner to miał- to skończyłabym ze sobą, aby nie patrzeć jak się męczy, ale żeby nie ganiać za kimś, z całym szacunkiem do wszystkich, ale niech ktoś za mną pobiega teraz. Często unikam znajomych i osób z rodziny, aby nikt mi nie ględził nad głową. Wielu osobą, o tym nie mówiłam, nie wiedzą że byłam w małżeństwie. Jednej ciotce powiedziałam, i znajomej rodziny. Wszystkich zaczęłam na dystans trzymać, boję się pytań, przekraczania granic. Boje się, że komuś dowalę słownie, albo mówiąc krótko przypierdolę. Choć nie powiem, marzę sobie. Marzę sobie o normalnym życiu, że kogoś mam. I że jestem szczęśliwa.  


                                                                  Zosia

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej