Pomoc z drugim dnem

(Foto własne)

 Hej! Dziś chciałabym się podzielić tym, jak to w moim życiu spotkałam po śmierci M. Co? Kogo? Ciekawa sytuacja, osoba w otoczenia bliskich mi osób, także po stracie. Człowiek również starszy, ja jako że mam złote serce i ludzi nie odrzucam, to otoczyłam go wsparciem jako kolejną osobę po stracie. I tu zaczyna się jazda, bo mam wrażenie że po stracie jak są tacy co nikogo przez rok- do kilku lat, tak są i tacy że jak coś sobie wkręcą, to i nie umieją odpuścić, nie mówiąc, że dla nich wsparcie, to wstęp do braku hamulców. Ciekawe jest to, jak dwie różne osoby, obie po stracie, a jak są różne… jak jedna osoba, jest świadoma i chce przeżyć emocje, wyjść z traumy, a jak druga osoba też po stracie i też w podobym czasie mimo stukrotnego słowa-NIE, jak próbuje na oślep wpaść w ramiona. Jak próbuje rozwalić blokadę manipulacją, jak próbuje zagłuszczyć i przekierować odrzucenie, jak łaknie miłości i w tym całym szale, jak próbuje Twoje wszystkie odgałęzienia, które dają Ci radość, próbuje je wszystkie poucinać. Bo chce bym, i rozpłynąć się na wszystkich twoich polach, i elementach ciebie. Jedni się zachwycą, tym opisem, inni? Przerażą. Wiem jedno, że można zmienić coś takiego, bo ja lata temu też tak pragnęłam miłości i sama jej szukałam obsesyjnie…To jest temat w ogóle bardzo trudny, bo kontrowersyjny, i wiele osób na tym oszukuje, ale i fortune zbija. Wiem jedno… Nie można ulec wbrew  sobie, dla spłaszczenia, które dziś okala ze wszystkim, a jutro okalać będzie z tym co budowaliśmy latami… Z resztą poświęcenie za nadto kiedyś nad najpierw zniszczy, a potem? Doprowadzi na skraj. 

https://buycoffee.to/glejaktonietak

                                                                       Zosia 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej