Lęki

 


Hej! Dziś o lękach.. Bo je mam. Jak większość kobiet po stracie. Wiele z Nas boi się tego co przyniesie przyszłość. Mówią; zamień strach na ciekawość, ale to gówno prawda. Bo nie da się być ciekawym przyszłości świeżo po stracie. Można w zamian za to stać się ciekawym, po kilku latach szczęśliwego związku, choć strach będzie mimo to. Bo magicznie nie zniknie obraz ukochanej osoby w chorobie i na łożu śmierci. Ludzie co nie przeszli takiej trudnej drogi; uważają, że magicznie uda im się nas zeswatać, rozluźnić, oni Nam mózg nastawią, bo są cudotwórcami. I jakoś to będzie dobrze. A prawda jest taka, że my osoby po stracie musimy SAMI zwalczyć te lęki, przy np. Pomocy terapeuty, ale nie jakiegoś mądrali co chce podbić swoje ego. To tak jakby piekarza wpuścić na blok operacyjny, inna sprawa że ktoś zarzuci mi, że obwiniam otoczenie, nie obwiniam. Ja mam żal, za to że Nas w stracie ranią obojętnością, i chcą Nas nastawiać na dla swoich widzi misie, na tory we własnych przekonaniach. Mam żal do ludzi, że wpierdalają się w nasze historie, nie mając naszych emocji. Swoich emocji nie umieją okazywać to jakby nie ja się z tym użeram, ale jakim cudem, ktoś ma Nas zbywać, jakim cudem ktoś kto w swoim życiu ma burdel ma nas ,,ogarniać”. I w ogóle wchodzić z nami w interakcje, aby tylko pogadać kocopoły. Mnie się wydaje takie bez sensu.  Jakim cudem ktoś ma oceniać moje emocje jako żony po stracie. Jakim cudem ma oceniać ich sens i wmawiać mi swoje przekonania, tymbardziej kierować teksty o moim przyszłym życiu… 


https://buycoffee.to/glejaktonietak

                                                                            Zosia



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej