Tego wielu w żałobie nie mówi…


Wkurw, złość, kurwica… temat, który rusza w stracie od środka, ale wiele osób nie umie się przyznać. Ludzie w dzisiejszych czasach nie mówią o emocjach, nie dopuszczają czucia do siebie… ale za to oceniają innych. Albo Nas ktoś ocenia, dosrywa, dopierdala. Prawda jest taka, że my mamy w żałobie masę złości. Na sytuacje, na problemy finansowe. Nas wkurwia dosłownie wszystko. My się wściekamy na brak zrozumienia i możliwości bycia dla siebie, my się wściekamy na bezradność, na brak chwili dla siebie, na przebodźcowanie. My się wściekamy na to, jak ta osoba cierpi, że jest uparta i mówiąc krótko często wredna w chorobie. My się wściekamy na to, że jesteśmy źli na chorobę, ale i na to, że Nasz bliski choruje. My się wściekamy na znieczulicę, instytucje, ale i odbijanie się od ściany, do ściany. To jest właśnie kwintesencja wspomnień z choroby i żałoby, nie licząc wyliczania Nam statystyk, tzn. Dla naszych bliskich. My na co dzień tonieny we łzach i bezsilności, my tonieny w gigantycznym lęku i niepewności co dalej, ale i w trybie gotowości i czuwania co od świata odcina, ale i zaburza funkcjonowanie i spina Nasze ciało. My się czujemy tak rozbici i bezsilni, że każda rada, ocena kogoś kto nie zna tematu, to dla Nas cios. To dla Nas policzek. Policzek w cierpieniu, jakby skopać psa, za to że się łasi i chce miłości…

 https://buycoffee.to/glejaktonietak

                                                                             Zosia

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej