Jak odchorować… i iść dalej

 


Hej! Mnie dawno nie było, ale dużo sobie uświadomiłam. Nastał Nowy Rok- przesyłam najlepsze życzenia.

Działo się bardzo dużo, przeszłam operacje. Już jest w miarę dobrze. Ale ten strach, stres. Bo o potrzebie operacji dowiedziałam się w rocznicę śmierci Marcina, sprawiły że uświadomiłam sobie, jak stres potrafi nas zaorać. Uświadomiłam sobie też, dzięki wielu czynnikom, że warto iść dalej. I zapisywać nowe karty- na nowo. Bo trzeba to po prostu, to co było puścić w cholerę. Nikt za Nas życia nie przeżyje, i nikt nie da Nam takiego szczęścia co my sami. Dlatego #spełniammarzenia, i poświęcam się pasji. Dlatego też może los rozłączył mnie z bliskim dla mnie miejscem, którego nigdy nie zapomnę. Dlatego też po wielu wiadrach wylanych łez- wiem, że to mi wyjdzie na dobre i może dzięki temu żyje. Jestem wdzięczna za to co było, ale też wdzięczna za to, że mogę iść dalej- z podniesioną głową i opuszczoną gardą. Dziś idę po swoje, nowe życie bez Marcina, ale blog zostawiam, może ktoś będzie potrzebował, i weźmie stąd tyle ile chce i potrzebuje. Jak z moją działalnością tutaj? Nie wiem, czas pokaże. Może tu czasem coś zamieszczę, a może i nie. Może zostawię przyszłość dla siebie. Serdecznie chciałabym podziękować Wam, za obecność, wyświetlenia, czytanie. Za to, że mogłam podzielić się wieloma pomysłami. Nadszedł ten czas, gdy chcę iść dalej, szczęśliwa. Zostawić za sobą to co było zaraz półtorej roku temu. Ale Wam i bliskim życzę- ZDROWIA, i nadziei, abyście przegonili statystyki.  

                                                                           Zosia


Możecie też postawić mi wirtualną kawkę, jeśli oczywiście chcecie. 

https://buycoffee.to/glejaktonietak


                                            

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej