Frustracja przed odrzuceniem

Obrazek by AI

 Dziś DRODZY będzie o tym jak bardzo byłam cięta na odrzucenie. Mam tutaj na myśli każdego kto OLAŁ udostępnienie Naszej zrzutki, ocenił, a nawet mnie moralizował. Dziś będzie o tym, ze mało kto pomagał, a wszyscy się mądrzyli- standardowo; Gdzie kucharek 6…

Ja w chorobie i w żałobie, głównie w tym pierwszym zarzynałam się o to by Nas zauważono, ale że nie było zdjęć z sesji zakochanych, dzieci, czy informowania na szeroką skalę o wszystkim (z powodów osobistych) to Nas zlano- jak wodę w kiblu. Bo w mojej opinii z tym co powyższe najlepiej idą takie właśnie zbiórki, albo szerokie i bogate znajomości się liczą. My tego nie mieliśmy. Wobec tego jak miałam szanse gdzieś uderzyć, to waliłam drzwiami i oknami. Ale nie wychodziło. Nie tak jak ja chciałam. I tu wkradła się frustracja, a nawet nienawiść, bo masę osób zwyczajnie od Nas odsunęłam. Ba, nawet wszedzie zablokowałam. Ba nawet niektórym w podobnej sytuacji chciałam pomagać- ale nie każdy chciał. A moja frustracja zenitu sięgnęła.

Trafiłam też w necie plastikowe pomawiaczki i umoralniaczki mojego zachowania, narracji. Tak to też było, tak było tutaj zgłaszanie dalej, które gówno dało. Tak, jedną osobę co akurat olała sama zaczęłam jechać, ale nie przez odrzucenie znajomości, a POMOCY NAM. Bo można odrzucić pomoc na wielu płaszczyznach, ale ocenianie powodzenia zbiórki, jednocześnie nic nie robiąc jest mega słabe. 

I tu pojawia się pewna refleksja… GDYBY KAŻDY BYŁ SAM, Z BLISKIM, Z UTRZYMANIEM I OCENĄ INNYCH, JAKO MŁODA KOBIETA. GDYBY JEGO ZBIÓRKA tzn. BLISKIEGO BYŁA OLANA I MORALIZOWANA, CO BY ZROBIŁ. CO BY POWIEDZIAŁ JAKBY WSZYSCY UMORALNIACZE POKAZYWALI KAŻDĄ JEDNĄ ZBIÓRKĘ, ALBO Z TEJ KATEGORII JEDNEJ, A WAS OLALI- BO MAŁO INTERESUJĄCY JESTEŚCIE. ZABOLAŁOBY! CHCIELIBYŚCIE NIEBA PRZYCHYLIĆ WASZEJ ONKO BLISKIEJ OSOBIE. A TU DUPA! KTOŚ WIE LEPIEJ! ZATEM, NIE MUSICIE OD RAZY CUDZYCH BUTÓW ZAKŁADAĆ, ALE RESZTKI  SZACUNKU I KULTURY. 

Wszystkim którzy są w moich butach, lub około moich butach serdecznie współczuję. Świat i ludzie są okrutni.    I tak bardzo przytulam Was w tej walce, po tym ile samotności Nas spotkało w tym wszystkim. Trzymajcie się. 

                                                                      Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej