Nie umiem inaczej…


Grafika by; chat gpt (wyjątkowo, bo zawsze coś mojego Twórstwa jest) 



20 miesięcy po stracie zaryczałam się jak głupia. A dziś od kobiety, która tego samego dnia męża straciła co ja dostałam piękną głosówkę; o tym jak należy walczyć dla siebie i po prostu BYĆ! Jestem mega jej wdzięczna za to jak pięknie ubrała, to w słowa. Ale wiem, że gdyby powiedziała mi to osoba, bez straty to bym zablokowała, albo opierdoliła. Dużo miałam sytuacji, gdzie ktoś moralizował moją żałobę, oceniał. A to nie powinno mieć miejsca. Bo każdy swoim tempie przechodzi. I dziś mi pewna bliska osoba powiedziała; ,,Nam wolno tylko wspierać, nie oceniać”- miała rację…

Ale jest coś jeszcze. Niezależnie od dnia, i tego jak bardzo pragnę iść do przodu… Nie umiem nie udostępniać zbiórek osób z glejakami, osób onkologicznych. Nie umiem, nie udostępnić chociaż. Bo wiem jak bardzo Nas olewano. Wiem, ile strachu codziennie pożera te osoby, wiem ile stresu i zastanawiania się; Co będzie, za rok? Co przyniesie kolejny rezonans? Nie umiem. Nie umiem nie pomóc, nie nawiązać rozmowy. Może też dlatego, że jest tak ogromna znieczulica w otoczeniu? Może dlatego, że osądza się sytuacje i opiekunów? A może dlatego, że Ci ludzie w potrzebie, nie słyszą tego co powinni? A co słyszą; będzie dobrze i ogarnij się. Przestań beczeć, bo go dobijasz. Przestań non stop, o tym mówić. 

Mam wrażenie, że osoby są uciszane, bo tylko ,,wybrani” mają prawo cierpieć. Bo tylko wybrani mogą mieć wsparcie. Bardzo dużo osób po stracie jest emocjonalnie sama. Traci przyjaciół. Tylko nieliczni są tak ogarnięci, by dać swój czas, przytulenie i to bezinteresownie. Tylko są zaopiekowani? A gdzie reszta, w tym wszystkim? No właśnie. 

To co mnie pokrzepia po czasie to to, jak wiele osób po stracie partnera, męża, chłopaka czy narzeczonego układa sobie życie, zakłada rodziny. Zmienia otoczenie. To jest bardzi pocieszające. Świadomość, że ktoś po tak ciężkich przeżyciach walczy o SZCZĘŚCIE.

                                                                   Zosia


https://buycoffee.to/glejaktonietak


 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej