Chrzanić innych!


Własne foto. 

W chorobie Jego najwięcej energii traciłam na to, aby ludzi uświadamiać. Nie tylko w sumie w Jego chorobie, bo wcześniej też. Do swoich racji, tego jak było naprawde.                 Efekt był mierny; bo ludzie albo nie chcą widzieć prawdy, albo widzą ją na własnych zasadach. Ludzie zaklinają rzeczywistość, bo im łatwiej. Jak im się coś w głowie nie mieści, a Ty cokolwiek zrobisz, z tych rzeczy to masz prze… No właśnie. Ludzie nie idący w butach tych co my, bez sum tych wszystkich doświadczeń nie zrozumieją… Będą przekonywać do usranego końca. O tym jakim jest się złym. Sama to na ogromną skalę w Jego chorobie odczułam.

 Inna sprawa, że są też osoby co wspierały i pomagały i  ktoś z Nich zadrwił. Bardzo. Dali więcej jak sami np. Mieli a ktoś na ich dobroci korzystał. Znam też takich co taki ktoś zajebisty im się wydawał, że postanowili naśladować ich w każdym aspekcie. Miałam w ciągu 10 lat 2 takie osoby w życiu. I szczerze? Uważam że najlepiej to uznać siebie i mieć gdzieś co inni myślą, mówią. Oni muszą się na swoim i swoich warunkach sparzyć, a może i nigdy. Nie każdy z nich przeprosi i przyzna się do błędu. Mnie w chorobie i żałobie masę osób umoralniało, wiele z nich odcięłam. Nienawidzę jak ktoś mi moje warunki dyktuje. Tym bardziej że w swoich SM, pokazuje swoje pasje. I dla mnie to jest jak błogosławieństwo. To kim i gdzie jestem. Bo dawna ja by mi zazdrościła i wszystko robiła by być tu gdzie ja. Ja po prostu się cieszę że po latach trudny przeżyć idę po swoje większe i mniejsze cele. 

                                                                            Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej