Jak wygląda moje życie prawie 2 lata po stracie męża?

Obrazek z archiwum własnych prac.


 Jak sam tytuł brzmi; jak wygląda moje życie po stracie? Jakim słowem mam je określić? Nie wiem. Ale jestem w momencie prób dbania o siebie i budowania nawyków. Na codzień uciekam w prace i co raz mniej osób wie, zasługuje na wiedzę o mojej stracie. Tak poza tym to w poprzedniej byłam mocno piętnowana, za to że miałam tyle lat starszego męża. I z perspektywy czasu zastanawia mnie to, jak trzeba być popierdolonym, i uprzedzonym, aby oceniać kogoś nie po pracy i relacjach, z innymi, lecz po różnicy wieku, w relacji. Jak przede wszystkim trzeba mierzyć kogoś swoją miarą, aby być zdziwionym że ktoś po partnerze odrzucił spadek. Na szczęście nie pracuje, z takimi ludźmi już. I mi to służszy. Co raz bardziej. 

Mam nowe, w postaci zastępstwa doświadczenie do CV. Poza tym uczę się mniej panikować i planować. Na codzień dalej dużo rozmyślam, i miewam stany lękowe oraz nerwobóle. Ale też uczę się granic i olewania niewartych uwagi osób. Jestem dalej bardzo ostrożna. Dalej też mam moje pasje i marzenia, ale też moje ukochane zwierzątka. Mam też dni, gdy mam wyjebane i nie chce mi się nic robić i trudno mi się z ludźmi spotykać. Ale mam też nadzieje w sercu na fajny związek obok, bez wyrachowania i wykorzystywania. I na wzięcie tylko jednego nazwiska, bo z dwoma to za dużo pieprzenia. 

Zosia


https://buycoffee.to/glejaktonietak


 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej