Niewidzialność

Obrazek własny sprzed 3 lat ponad. 


 Hej! Dziś temat mega kontrowersyjny, a jak? Jak na mnie przystało. Ostatnio chciałabym poruszyć temat, który często poruszam z koleżankami- glejakowymi wdowami. Jedna koleżanka powiedziała, że od czasu kiedy jej partner zmarł, to ludzie już tak się nią nie interesują. Że nikt nie pisze do Niej, nie odzywa się. Nie pyta co u Niej. Nie ma tego wsparcia. I coś w tym jest. Sa tacy co nigdzie Nas nie zapraszają, ale są też tacy co ciągle kontrolują i Nas tym zasypują. Są tacy co ciągle umoralniają, by Nas najlepiej swatali. Ale są i tacy, co by Nam partnerów do łóżka powkładali. Nikt nie myśli o tym; jak jesteśmy opuszczone, wkurwione i niezrozumiałe. Nikt też nie myśli o tym, że są osoby co po paru tygodniach próbują żyć normalnie i kogoś mieć, ale są też kobiety co po 3 latach dalej nikogo nie mają. Są takie kobiety i tacy mężczyźni co od tematu glejaka, nowotworów i chorób trzymają się hen daleko. Są tacy, co zablokują każdego, kto zna ich historię cierpienia, ale są też tacy co oleją każdego kto jest na początku takiej historii. Bo nie chcą tego bólu przeżywać po raz kolejny. I nie chcą być niemili i narzucać swoich doświadczeń. Ja osobiście należę do takich, co praktycznie TYLKO z guzami mózgu zbiórki dodaje, udostępbia. Ja osobiście dużo na grupach się wypowiadam, bo to część mojego doświadczenia. Ja osobiście, staram się NIKOGO nie pomijać, i często wyklinam osoby, które olały Nasze prośby i apele. Ja osobiście staram się popychać i zostawiać po tej historii ślad, aby dać coś tym co są bezbronni. 

Wracając do koleżanki i Naszej niewidzialności po stracie, to nadmienię o akcjach z rodzinami Najwspanialszych. O tym, jak albo biją się o miejsca na pomnikach i do Nas wpraszają, albo nie złożą Nam nawet życzeń, bo nagle jesteśmy obce. A jeszcze jak z ich bliskimi nie mieliśmy dzieci, to już w ogóle. I piszę ten tekst z poziomu jednej z tych wielu osób, która jasno mówiła o złych relacjach z rodzinie. Piszę ten tekst, jako osoba co dała z siebie wszystko w relacji z odchodzącym meżem, a nie dostała nawet przeprosin, sprostowania, ani bezinteresownych życzeń. Nadmienię też iż są naprawde cudowne rodziny, które jeżdzą nawet do bezdzietnych partnerów swoich zmarłych dzieci, sióstr, braci etc. Są tacy co piją z Nimi kawy i jedzą wspólne śniadania, albo naprawiają sobie samochody. 

                                                                     Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej