O tym się partnerkom nie mówi!

 

Grafika AI 


Chemia, choroba, radioterapia i ta cała gównianie bolesna otoczka, nie ma napisane i głośno powiedziane o konsekwencjach dla partnerki. Wszyscy litują się nad chorym- on choruje, cierpi. Ale nikt nie mówi o tym jaki ogromny lęk partnerka odczuwa na codzień, i o tym ile ma wyrzeczeń w relacji. 

Kiedyś napisałam post, o osobach towarzyszących i tym jak mają przejebane, o tym jak lekarze i medycyna o nich nie myślą. Dziś będzie i tym co i jak tracą. Bo nie mówi się głośno. 

My partnerki/ ex partnerki/ byłe partnerki; (w tym też żony, narzeczone etc) w chorobie jesteśmy mega obciążone. 

Płaczemy, nie możemy się skupić. Ukrywamy się po kątach i marzymy by wszyscy się odczepili od Nas. Szczególnie dobre rady, które  nic nie zrobią dla Nas, poza dziamganiem i umoralnianiem. Cierpimy i jesteśmy zszokowane jak wiele i błyskawicznie idzie zabrać, poprzez chorobę. Z partnera, którego kochałyśmy nagle zostaje ktoś inny; człowiek o innym głosie, wrogich dla Nas zachowaniach. Człowiek o zachowaniach dziecka, opuchnięty, pełny bolesnych rozstępów, zatrzymanej wody, która wybija gigantyczny brzuch. Z człowieka co nosił Nas, dzieci i siaty zakupów zostaje osoba, której na spacerze za ręke nie weźmiemy, bo runie jak długa i sobie zęby wybije. I tutaj jak mamy temat siły i bliskości, to załącza się kolejny ważny temat typu seksualność. Bo przy chemii, sterydach nie ma czegoś takiego jak wzwody, nie ma chęci na seks, nie ma zainteresowań partnerką. Nie ma też zaplanowanych przez wiele par 2 kresek. Często są rozczenia, wyzwiska i udawanie. Tu nie ma często nawet rozmów jak się partner czuje. Mówimy tu o samopoczuciu partnerki, bo o tym jest mega rzadko. I nierzadko kończy się terapią, lekami u partnerki. Czasem nerwicą, stanami lękowymi i ptsd. 

Jednocześnie chciałabym nadmienić, iż są przypadki osób, które mimo wznów lub braku wznów przy glejaku- nawet 4, żyją całe lata. Są ludzie, którzy wracają do pracy, rysują, bawią się z dziećmi. Są tacy co przepyszne jedzenie robią, są też tacy co mają zdrowe  dzieci mimo niezabezpieczonego nasienia. (Zdarza się, to ryzykowne). Ale są też tacy co uprawiają sport, jeżdżą na wycieczki, są tacy co dają bliskość i zainteresowanie partnerowi, w tym seks. Są też tacy, co angażują sie w obowiązki. Znam przypadki, osób co są słabsi, jak przed chorobą ale żyją. Znam też kobiety, co menopauzę dostały- i mają potwierdzone podczas rozmów z lekarzami, że to skutek uboczny chemii. 


Chciałam tym postem pokazać, ile glejak odbiera- też parterkom, ale że są też przypadki gdzie nie ma końca świata. 

                                                                       Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej