Najgorsze MOJE błędy przy bliskim z glejakiem.

 

Obrazek AI


Zawsze piszę tutaj, gdy potrzebuje. Dziś postanowiłam napisać, coś co chodziło, za mną od dłuższego czasu.

Ostatnio przeglądając na, którą zbiórkę wrzucić natykam się na pewną powtarzającą się rzecz; pacjent z glejakiem, po diagnozie lub z niewyciętym do koñca guzem PROWADZI AUTO. I ja swego czasu mężowi na to pozwalałam. 

Aż dostałam olśnienia…Wtedy wówczas klucze ukradkiem wynosiłam, by nie miał do nich dostępu. 

Guz w głowie, stres, migające światła to czynniki, które mogą wzbudzić atak padaczki. W każdej chwili; nawet szybkiej jazdy. Co w sytuacji, gdy gdy trzeba  wyhamować ? A co jak nagły ,,wyskok pieszego” spowoduje atak? Murowana TRAGEDIA. No właśnie na pierwszy rzut oka o tym nie myślimy, ale konsekwencje i sumienie będą na całe życie.

Kolejna sprawa, to zmuszanie bliskich/ decydowanie w pełni świadomej i kontaktującej osoby , robienie jej wyrzutów i dany wybór, sposób leczenia. Awanturę robimy jako współtowarzyszący, patrzący z boku. Gdy oni przyjmują leki, substancje i mają guza w głowie. Nikt nie wie, ile komu zostaje, a oni chcą możliwie ostatnimi chwilami świadomości móc o sobie zadecydować. Spełnić ostatnie marzenia. Dokończyć pewne sprawy, a może wejść w relacje by mieć kogoś do kochania.. albo osobiste wsparcie. Wiele rodzin tego nie rozumie, jeszcze za życia i świadomości te osoby uśmierca. Podobnie medycyna. Tylko co w sytuacji; gdy osoby przejdą kryzys, żadnych wznów, albo jedna i żyją dalej? No właśnie… dlatego uważam, że im ktoś świadomy, tym na więcej należy mu pozwolić, no może po jazdy autem…

Choć gdybym ja zachorowała, to chyba bym łeb urwała, bliskim jakby mi zabronili auta. Dla mnie to całe życie. 


https://buycoffee.to/glejaktonietak

Zosia 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej