Od 2 lat gra żałobą.

Obrazek by AI, wg mojego opisu. 


 Żałoba temat, który każdy przeżywa na 1000 sposobów. Inaczej przeżywają członkowie rodziny na różnych stanowiskach w rodzinie, ale też osoby z różnymi typami charakterów, zasobami etc.

Temat żałoby jest bardzo kontrowersyjny. A zdaniem społeczeństwa żałoba ma termin przydatności i brak prawa do wybrzmienia głośno. Zdaniem ludzi, mówiący o żałobie i wkurwieniu na zmarłych są fe. A żona powinna umalować na kolorowo obraz  męża i nie być wściekła.

Tylko, że każdy by fruwał emocjonalnie, jakby musiał uciułać na żarcie, czynsz, czasem wynajem, dzieci, przedszkole, wycieczki, zwierzęta i jeszcze mechanika. Każdy by pękł, jakby jeszcze musiał żyć na bombie i wyczuleniu na padaczki i wznowy. Każdy by wykitował emocjonalnie, gdyby musiał sprzątać, gotować, prać, chodzić do pracy, wozić na badania i do szpitali. Ja akurat dzieci w tym układzie nie miałam, ale były też inne Jego tematy w których po dupe byłam umoczona. Była też jak znacie z wpisów jego rozczeniowa i rozliczająca familia, co ani mordy nie umiała zamknąć i nie krytykować, ani szczerze podziękować, pomóc. Ba nawet głupią zupę przywieść, bez gadania i przytulić. W zamian za to od bladego rana ciągła krytyka, potok połączeń i przypierdalania się. Czasem myślę, że lepiej było mieć,  w tym układzie co był, męża z sierocińca itp. 

 Ja moją żałobę przestałam wypierać rok po żałobie, gdy zachorowałam. I na terapii jebnął mi potok łez. Wtedy dopuściłam do głosu emocje; i to jak go kurwiłam i mu złorzeczyłam to tylko ja jedna wiem. To jak nienawidzę go , z perpektywy czasu, za obraz jaki swoją osobą prezentował, to jest jakaś kurwa poezja. Ja bym go chyba poszarpała, gdyby na godzinę stanał przede mną, twarzą w twarz.         

Jestem też osobą, która od zawsze walczyła o swoje i głośno mówiła o aspektach, które były uciszane. Może dlatego mam tyle wiernych antypatii i zazdrośników. Ale każdy kto jest SZCZERY I AUTENTYCZNY; bez podtekstów i interesów jest szargany na wielu płaszczyznach. I ja wiem, że są osoby zbijające kokosy na swoich contentach, sprzedaży rodziny, na kontrowersjach. Ja wiem, że są tacy co wykorzystują i manipulują sytuacją, ja wiem że są kochający atencje i współpracę, ale są też kochający bycie sobą i autentyczność. Są tacy co ponad wszystko wyrzucają na piedestał twórczość i własny niepowtarzalny punkt widzenia.

                                                                        Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej