Nienawidzę go- taki koniec żałoby.

(Zdj archiwum własne) 
 



Nienawidzę go. Są momenty gdzie myślę, że wybaczyłam. Są takie, że bym go zatłukła. Ja już nie mam myśli, że chce bym on żył. Dziś bym go w pizdu zostawiła, i dała kopa w dupę na rozmach. Nienawidzę go. Za stek kłamstw. Nienawidzę, za to że wszedł w relacje ze mną pierdoląc moje wartości. Ja go nienawidzę, za to że pojawił się w moim życiu i zabrał mi szczęście, które mogłam mieć wcześniej. Nienawidzę go za to jak się na mnie upierdolił, na relacje ze mną. Teraz już wiem, on nałogowiec uzależniony, ja skrzywdzona po chorym domu… Nienawidzę go za stek manipulacji, za to ile zabrał spokoju. Nienawidzę go ZA GUZA którego MI wycięli, i obwiniam gnoja za poznanie Jego. Nienawidzę go, za nieuczciwość, udawanie kogoś kim nie był. Za to, jak manipulował moimi lękami. Nienawidzę go kurwa za ten ból; za to jak pozwalał mnie szmacić swojej rodzince, za to że był gaciami spruchniałymi nie mężczyzną. Nikt mi nie wmówi, że przesadzam- WSZYSTKIEGO jego ex mnie ostrzegały przed nim. A ja weszłam w to gówno, zamiast wybrać wartościowego, przystojnego, dobrze ustawionego i klarownego człowieka. Co wybrałam? Gówno- gówno, które miało na swoim koncie masę przekrętów, krzywd i łez ludzkich. Które było nieuczciwe. Mnie było go szkoda w chorobie, i zostałam. A on czuł się jak król, któremu odpierdalało jak sobie wymyślił w danym momencie. 

 Ja wiem, że mąż, dla żony i wzajemnie powinien być najważniejszy… Ale moment, w którym Ty mówisz wszystko jak na spowiedzi, a ktoś choroby swojej i Twoich lęków używa jako karty przetargowej, to ja nie mam już pytań. Jemu choroba była na rękę, mógł kłamać, dalej uprawiać swoje eldorado, i jeszcze wykorzystywać innych na litość. Nienawidzę go, za te perfidne oszustwa, za to że wpierdalał się tam gdzie ktoś był dobry i gdzie mógł coś ugrać. Nienawidzę. Kochałam, wzięłam na wynajem, utrzymywałam, podczas gdy ktoś mnie okradał, nie bronił mojego imienia, i okłamał co do płodności. Dla mnie to najgorsze świństwo, trzymanie kogoś na uwięzi. Dla mnie on nie ma praw być mężem, dla mnie jest śmieciem. Nienawidzę go. A sobie życzę 100-krotności w szczęściu i całkowitej przeciwności jeśli chodzi o partnera i Jego rodzinę. Nie przestanę go winić, bo mógł pójść na terapie i być za siebie odpowiedzialny, a jemu było poprostu wygodnie i korzystnie. A dla mnie tak niedojrzałych na swoje lata i głupich los powinien karać.

Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej