2 rocznica- gorzej jak myślałam.










   (Foto własne, by moja podróżna) 
 O tyle o ile staram się ogarniać, o tyle kilka dni przed rocznicą stałam się nie do wytrzymania. Krzyczałam na wszystkich, przeklinałam i płakałam w pracy. Ja nie chciałam żyć, myśl o tym że mogłam mieć rodzinę równie wcześnie, co wpierdol od życia, mnie rozwaliło. Żyć mi się nie chciało, nie miałam siły. Podniosły mnie z tego gówna moje cudowne kumpele, jestem im mega wdzięczna. Sama niepewność co do przyszłości jest mega przytłaczająca i załamująca. Sam fakt czekania na ,,cuda z Nieba”, w które przestałam wierzyć, jest do dupy forever. 

Wiem, że dużo było u Nas niedociągnięć i trudnych rzeczy, wiem ile choroba zrobiła i co on spieprzył, ale fakt że jako młoda kobieta mam 4 lata w dupe- nie jest ok. 2 lata na Jego chorobę, 2 na żałobę. Dla mnie to wystarczająco dużo, aby dostać kurwicy za stracone lata, w których się mogło wiele zmienić i pojawić.

Gdy poznałam M, byłam na tyle szczęśliwa, że byłam gotowa wcześniej mieć rodzinę jak zakładałam. Mimo, że nie zakładałam, żeby mieć późno, to sam fakt 4 lat, mnie bardzo rozwalił. 

Odezwał się do mnie też dawny znajomy, sporo ich się odzywa. Ale ja nie chce być wybierana. To JA CHCE KURWA WYBRAĆ. Mam dość bycia łaskawą zabawką, z półki. Brania kogoś na ,,tymczas”, zastępstwo albo z litości, aby nie było mu smutno. Mam dość podwalających się do mnie chłopaków, którym mówię nie i mają partnerki, bez decyzji; prawo czy lewo. Wkurwia mnie to strasznie. Dla mnie to wchodzenie w kolejne stracone lata. Jeszcze jakby ktoś był w trakcie czy po rozwodzie, ok. Gut. Ale nie jakieś rozstaliśmy się, a mieszkamy razem. Nie jesteśmy razem, ale sypiamy. Jestem na jej utrzymaniu, i takie tam. Nie chce. Ja chce kogoś dla siebie; kogoś kto będzie szanował i nie widział innych często zdesperowanych kobiet. Nie chce kogoś nieudacznego, nie umiejącego decyzji podjąć, kogoś bez własnego zdania, kto ociera mamusi łezki, na zawołanie. Nie chce. Chce partnera- nie pierdołę życiową. Osoby bez sprawczości zdrowe nie są i nigdy nie będą. 

                                                                 Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej