Chory choremu wilkiem.





(Foto własne archiwum)- Mąż I zrobił za życia.

 To ja dziś na temat jak chorzy się wyzyskują wzajemnie. Ale dziś opowiem o historii, gdy pomogłam osobą w potrzebie. Jedna z nich była chora. Miałam dostać zwrot za prywatne zawiezienie wieczorem w środku nocy + za tematy zdrowotne, na które założyłam. Gdy zaś dostałam zwrot, zostałam szantażowana jakobym niby sama pożyczyła te pieniądze i miała choremu zwrócić. 

Kolejna sytuacja dotyczyła tego, jak kolejne osoby mając świadomość mojej sytuacji z chorym mężem, a swoją kiepską chciały pożyczać pieniądze oraz brać bliki na fast foody i rozrywki.

Najlepsze jest to, że wśród tych proszących były osoby chore i mające chore osoby. Wśród nich była osoba, której udostępniałam zrzutkę, a ona przekreśliła mojego wtedy narzeczonego jako bez szans. Bo zbiórka słabo szła. Kilka osób jak usłyszało, że glejak- to krzyżyk postawili na Nas. A jeszcze inna koleżanka wyła do księżyca, o sytuacje z chorą mamą. Podobno , a wynikało to z jej relacji kilkusekundowych co pare dni, że opiekuje się. A sama w temacie żałoby, hospicjum i radzenia sobie krzyczała i umoralniała najmocniej. Gdy tylko założyła zrzutkę, wrzuciłam jej mimo Naszej sytuacji tzn. Dychę, ona nawet nie odwiedziła Nas ani razu. Nie udostępniła zrzutki. Inne osoby w necie; nie podobała im się różnica wieku, zdjęcia z ,,telefonu” albo to, że nie ma dzieci, to nie ma dla kogo żyć. Ludzie są bezwzględni, tak samo jak oskarżyciele o spam i żebranie. Nienawidzę… karma na szczęście wraca. Nigdy nie wiadomo co komu i jak.

                                                                           Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej