Wysrałam swoje żale!


(Foto archiwum własne) 

 Tak więc nie napisałam, nie podzieliłam się, ALE …Odblokowałam kogoś z Jego otoczenia i napisałam co mi leży na wątrobie. Oczywiście wulgaryzmy, na bardziej cenzuralne słowa poprawił mi chat. 

Czy żałuję? Ni chuja! Czy dostałam odpowiedź? Nie! Czy było to do przewidzenia? Zależy jak na to patrzeć. Ale nie jestem usatysfakcjonowana, bo dla mnie ktoś kto szczeka na mnie, za moje wyczyny powinien umieć przeprosić. Powinien przyznać się do błędu, zaproponować rozejm, wsparcie. Może szczerość? Tu wiele osób mówiło, by nie spodziewać się cudów. Ale sam fakt pomógł mi chyba co nie co pogodzić się z mężem, z sytuacją. Łatwiej mi iść do przodu. Dlatego uważam i po raz kolejny powiem JEŚLI COŚ CZUJESZ- ZRÓB TO! Zrób to, może dla Ciebie to zbawienne, a cudze rady wywal w kosmos. Nie są potrzebne. Jeśli ktoś z Tobą we wszystkim nie jest, jako towarzysz i nie wie wszystkiego… NIECH WYPIERDALA Z MĄDRYMI RADAMI. Jednej lata temu się posłuchałam, i stratnie na tym wyszłam; czasowo, finansowo, życiowo. Do tego zajebista depresja. Także podsumowując jestem przeszczęśliwa, jestem ogromne wdzięczna sobie za uwolnienie emocji?  A może jak kogoś zraniłam lub zawstydziłam to trudno. Ja w końcu nie jestem odpowiedzialna za czyjeś emocje, po głupich i nieprzemyślanych czynach. 

                                                                   Zosia

https://buycoffee.to/glejaktonietak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tzn. Wdowizm

Obraz
 (Foto własne z galerii) Hej! Dziś temat o byciu wdową- młodą, ja zostałam wdową mając 23 lata. Żoną zostałam 3.5mies wcześniej, mając 22 lata, i marząc od zawsze o tej roli, tzn. Żony. Zawsze chciałam mieć własną rodzinę, być idealną żoną, mamą. Nigdy nie chciałam późno.                       Geriatria? Przerażała mnie.                                             Do dziś pracuję z tym lękiem, tak jak wcześniej z nakładzionym do głowy, za dzieciaka lękiem przed samotnością, byciem niekochaną. To był mój paraliżujący lęk. Lata temu na samą myśl o tym wpadałam w histerię i nie mogłam złapać powietrza. Dziś uważam, że jest dużo, dużo lepiej. Temu też walczę o siebie. Bo MUSI być lepiej, a ja jestem zdania że jak coś wcześniej przepracuje człowiek, to potem dużo łagodniejsze ma życie i świadome. Zacznijmy od tego, że ja w c...
Czytaj więcej

Tak niszczy glejak…

Obraz
(Foto własne)  Tak na zdjęciu po obu stronach, to jedna osoba, Marcin- mój ukochany mąż. Ta choroba to straszne chujostwo. Zabiera, niszczy, i odbiera godność, wygląd, życie i pieniądze. Ta pojebana choroba z człowieka co robił 4 rzeczy na raz, i miał myślenie analityczne, zrobiła dorosłego we mgle, co nie umiał nic, nawet w pewnym momencie myśleć. Ta choroba odebrała mu hobby, możliwość czytania, a także jazdę autem. Ta choroba pozbawiła go możliwości chodzenia na długie spacery i brania udziału w wieku aktywnościach, na wspólnych wyjazdach. Ten człowiek tak bardzo kochał życie, ale cały czas żył w cieniu swoich traum i bólu, przeszłości, a gdy pojawiłam się ja w Jego życiu, kobieta co podzielała Jego plany i marzenia, to pojawiło się tornado w głowie, które zniszczyło wszystko. To tornado, odebrało mu prawdę i możliwość bycia sobą, choć nie do końca: bo Marcin był bardzo troskliwą i kochaną osobą, do póki  tylko mógł i był w stanie gotował ze mną obiad i robił mi kawę do łóż...
Czytaj więcej

20 mies z glejakiem, 20 w żałobie

Obraz
 Hej! Wczoraj minęło 20 mies jak Go nie ma. I wcale nie boli mniej. Boli tak samo. Normalnie sobie radzę, ale 18 dzień miesiąca to największa porażka. Nienawidzę. Mam nadzieje, nic w życiu 18 dnia miesiąca ważnego nie mieć. Bo się wykończę. Boli bardzo. A jeszcze jak w aucie leci Jego playlista? Dramat. Ja chce iść dalej, i co myślę że jestem gotowa, to ch*ja nie jestem. Znaczy chce i myślę, że jestem, ale jak tęsknota wraca to jest mega ciężko. Często myśle jakby życie wyglądało bez choroby, myślę czy mielibyśmy dzieci. Myślę, o tym jakby to wszystko wyglądało. Myślę kto będzie na tym miejscu, bo On by chciał. Ja bym chciała, z perspektywy czasu. Mam ochotę nakopać mu do dupy, że go nie ma. Bo ja próbuje iść do przodu, ale nie raz jest tak ciężko. I myślę, że najbardziej boli ten strach przed tym nieznanym i brakiem szczęścia, na moich warunkach i mojego chciejstwa. Mam ochotę nakrzyczeć, że tak bardzo chciał Nas, a nie był w stanie zostać. Mam pretensje do siebie, że go wybrałam,...
Czytaj więcej